Dan ga je toch tomaten plukken?!

Robin Prijs geloofde ooit heilig in eigen verantwoordelijkheid. Wie werkelijk wilde werken, vond toch altijd wel iets? Desnoods ging je tomaten plukken. Tot hij zelf afhankelijk werd van de bijstand.

Wat volgde was geen tijdelijke terugslag, maar een genadeloze afdaling door een systeem dat volledige openheid van burgers eist en zelf dossiers, e-mails en verantwoordelijkheden laat verdwijnen. Een systeem waarin beschuldiging al snel bewijs wordt, de bewijslast bij de burger belandt en rechtsbescherming vooral op papier blijkt te bestaan. Prijs en zijn vrouw verloren hun inkomen, hun woning, hun goede naam en uiteindelijk zelfs het recht om in hun eigen land te werken. Zij klopten aan bij advocaten, rechters, de Nationale Ombudsman, het College voor de Rechten van de Mens, bewindslieden en de Koning. Overal troffen zij begripvolle woorden, formele procedures en gesloten deuren.

Want iedereen leeft met je mee. Zolang niemand hoeft in te grijpen.

Dan ga je toch tomaten plukken?! is het persoonlijke en confronterende verslag van een man die door de overheid tot fraudeur werd verklaard, maar bleef graven naar verdwenen bewijs, bestuurlijke willekeur en een rechtsstaat die haar zwakste burgers niet beschermt tegen de macht waarvoor juist die bescherming nodig is.

Dit boek vraagt niet om medelijden. Het stelt een veel ongemakkelijkere vraag:

Wat zijn mensenrechten nog waard wanneer geen enkele instantie bereid of bevoegd blijkt ze af te dwingen?